Over de drempel

Op maandag 3 september was het dan zover... Paardencoaching met Joyce en Philo. Bij aankomst zag Philo ons en kwam nieuwsgierig naar ons toe lopen. Joyce nam mij mee om eerst kennis te maken met Philo en al zijn vriendjes. Wauw, daar sta je dan in een weiland tussen de grote paarden. Ze komen allemaal even kijken en snuffelen. Toch best wel spannend.

 

Ik had van te voren bij Joyce aangegeven waar ik aan zou willen werken. Joyce gaf aan dat we dat zouden doen, maar het kon ook zo maar zijn dat Philo er een andere draai aan zou geven.... En dat gebeurde dan ook!

 

Philo ging in de bak en zodra ik er klaar voor was kon ik ook plaatsnemen in de bak. Daar sta je dan te praten met Joyce en daar komt Philo aan.... Hoe dichter hij bij mij kwam, des te onrustiger hij werd. Joyce 'vertaalde' het gedrag van Philo en hij bleek mijn gevoel weer te geven. Na een paar rondjes om mij heen te hebben gedraaid, gaf hij mij een paar zachte duwtjes met zijn hoofd tegen mijn rug. Ik probeerde te blijven staan, maar Philo duwde steeds harder tot ik echt naar voren viel, alsof hij mij over een drempel wilde duwen en toen gebeurde het.

 

Het is moeilijk te verwoorden maar dat was het moment waarop hij een blokkade bij mij wist te doorbreken. Ik ken Joyce al enige tijd, maar ook voor haar was dit een mooie ervaring. Heel veel verstopte gevoelens en emoties kwamen ineens bij mij naar boven. Dingen die Joyce ook niet van mij wist. Maar hoe meer ik ging vertellen des te rustiger werd Philo. Het gebeurde meerdere keren in 1 sessie dat Philo van alles voelde bij mij, maar ook bij mij gebeurde van alles. Het voelde als een opluchting. Alles in mijn lichaam voelde daarvoor alsof ik helemaal vast zat. Nu voelde het zo goed, een last viel van mijn schouders.

 

Dingen die ik dacht verwerkt te hebben in het verleden kwamen toch naar voren. De onzekerheden, altijd jezelf op de achtergrond plaatsen en altijd voor anderen zorgen was voor mij het belangrijkste. Ik vergat mezelf... Geen nee durven zeggen. Het leek wel of alle puzzelstukjes op zijn plaats vielen door de coaching van Joyce en Philo.

 

Toen ik alles eruit had gegooid kwam Philo weer op mij af, maar nu heel rustig en hij legde zijn hoofd op mijn schouder, alsof hij wilde zeggen: "Het is goed zo". Wauw, nooit gedacht dat ik zo close met een paard zou zijn. Wat een gevoel maakte hij in mij los! Een geweldige ervaring en nog steeds denk ik eraan terug. Het is zo apart dat een paard voelt waar jij van binnen mee zit en dit te weten doorbreken.

 

Ik werk nu meer aan mezelf en stel prioriteiten, iets wat ik eigenlijk nooit eerder voor mezelf deed. Ik plan dagjes uit voor mezelf (of gewoon een heerlijke dag thuis) en doe dingen waar ik zelf zin in heb. Ook durf ik meer nee te zeggen. En het verdriet waar ik mee zat heb ik een plaats kunnen geven. Het mezelf niet meer op de achtergrond zetten voelt fijn en ik heb mezelf nu toch ook beter leren kennen. Na de coaching heb ik ook nog een fijn gesprek met Joyce gehad.

 

Toen ik wegging keek ik achterom en wie stond daar naar mij te kijken? Philo! Tot ik de hoek om ging...

 

Philo wat ben jij een prachtig paard! Super bedankt voor deze geweldige ervaring. Philo en Joyce zijn een top team.

Reactie schrijven

Commentaren: 0